(၁)
ေသာ့ခေလာက္တစ္ခုကို
အလ်င္စလိုဖြင့္ေနသံ၊ ဖြင့္ေနတဲ့ေသာ့တြဲရဲ႕ ေသာ့ေခ်ာင္းခ်င္းရိုက္ခတ္သံ၊ ေသာ့ပြင့္သြားတဲ့
တံခါး ကို အျမန္ျပန္ပိတ္လိုက္သံေတြက ေရအိမ္ထဲတစ္ေယာက္ေယာက္ဝင္သြားတယ္ဆိုတာ သိႏိုင္တယ္။
ဒီအသံေတြက ေန႔ တစ္ေန႔မွာ ဒုတိယအမ်ားဆံုး ၾကားရႏိုင္တဲ့အသံေတြ။ အကယ္၍ ေသာ့ခေလာက္ကို
ေအးေအးေဆးေဆးဖြင့္ေနမယ္၊ ေသာ့ တြဲရဲ႕ေသာ့ေခ်ာင္းခ်င္းရိုက္သံကလည္း တခၽြင္ခၽြင္နဲ႔ အဆက္မျပတ္ျမည္ေနမယ္၊
တံခါးအဖြင့္အပိတ္သံေတြကလည္း ေလးေလးပင္ပင္ရွိေနမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ပါေမာကၡႀကီးအခန္းတံခါးဖြင့္သံကလြဲၿပီး
အျခားမျဖစ္ႏိုင္။ ဒီတံခါးအဖြင့္အပိတ္သံက အမ်ားႀကီး မၾကားရတတ္ေပမယ့္လည္း ဂရုတစိုက္ နားစိုက္ေထာင္ေနရတတ္တဲ့
အသံေတြ။ အသံတစ္ႀကိမ္ ထြက္လာရင္ တံခါးဖြင့္ျခင္း။ အသံႏွစ္ႀကိမ္ထြက္လာရင္ တံခါးပိတ္ျခင္း။
ဇီးရိုးႏွင့္ဝမ္း။ ဘိုင္နရီ စစၥတမ္။ ပါေမာကၡႀကီးအခန္းတံခါး ပြင့္ေနရင္ က်န္တဲ့အခန္းတံခါးေတြ
ပိတ္ေနတတ္တယ္။ ပါေမာကၡႀကီးအခန္းတံခါးပိတ္သြားရင္ က်န္တဲ့အခန္းတံခါးေတြ ပြင့္လာသံၾကားရတတ္တယ္။
ေသာ့ေခ်ာင္းလႈပ္ခတ္သံမၾကားရဘဲ ေသာ့ခေလာက္ပြင့္သံနဲ႔ အခန္းတံခါးဖြင့္သံေတြပဲ ထြက္ လာရင္
လွ်ဳိ႕ဝွက္နံပါတ္နဲ႔ဖြင့္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားနားေနခန္းမ်ား။ တိတ္ဆိတ္ေနတတ္တဲ့ အခိုက္အတန္႔ေတြမွာ
တေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္ နံပါတ္ႏွိပ္သံေတြ ၾကားရႏိုင္တယ္။ အဲဒီအခန္းေတြဟာ ေန႔လည္စာစားၿပီးခ်ိန္မ်ားမွာ
အဆူညံဆံုး။ ေသာ့ေခ်ာင္း လႈပ္သံလည္း မၾကားရ၊ ေသာ့ခေလာက္ဖြင့္သံလည္း မၾကားရဘဲ ဂြ်ီးခနဲ
တံခါးပြင့္သံသက္သက္ပဲၾကားရရင္ ဒီအသံဟာ ဓာတ္ေလွကားဆီကလြဲၿပီး အျခားမျဖစ္ႏိုင္။ တံခါးပြင့္သံနဲ႔အတူ
စကားေျပာသံေတြပါ တစ္ဆက္တည္းလိုက္ပါလာတတ္ တယ္။ လူနာတင္လွည္းတြန္းသံနဲ႔ တိုးတိုးညင္သာ
ညည္းညဴေနသံေတြလည္း မၾကာခဏလိုက္ပါလာတတ္တယ္။ လွ်ပ္စစ္ မီးရတဲ့အခ်ိန္ေတြနဲ႔ ရံုးခ်ိန္အတြင္းမွာ
အမ်ားဆံုးၾကားရတတ္တဲ့ အသံေတြေပါ့။
(၂)
နက္စ္ပလိန္းတစ္ခြက္
တစ္ရာပဲေပးရေသးတဲ့ ၂၀၀၂ကာလေတြတုန္းက ညညဆို ေမတၱာလမ္းေထာင့္ ဦးတင့္ေဇာ္ အေဆာင္ကေန လမ္းထဲလက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ
နက္စ္ပလိန္းတစ္ခြက္နဲ႔ ရာစုသစ္တစ္ေခြလံုးနီးပါး ထိုင္နားေထာင္ခဲ့ၾက တာေတြ သတိရမိပါေသးတယ္
အို-ဒီဇင္ဘာ။ အဲဒီတုန္းက အားလံုးမတ္တပ္ရပ္ေပးလို႔ရမလားလို႔ေျပာရင္ တစ္ေဆာင္လံုး မတ္တပ္ရပ္ေပးၾကတာ။
လက္ခုပ္တီးေပးလို႔ေရာရမလားဆိုရင္လည္း တစ္ေဆာင္လံုး တီးလိုက္ၾကတာပဲ။ လက္ခုပ္သံေတြ တၿဖိဳးၿဖိဳး
တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္။ အဲဒီတုန္းက အေဆာင္မွဴးေဒၚမိမိေအးရဲ႕ ထမင္းခ်ဳိင့္ထဲက အသားတံုးေတြ ႀကီးလိုက္
ငယ္လိုက္နဲ႔ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တိုင္း ပဥၥလက္ဆန္ျပေနခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ေစာ္ဘြားႀကီးအေဆာင္မွာေနခဲ့ၾကတဲ့
ေကာင္မ ေလး ေလးေယာက္ဟာ အခုဆို ကေလးအေမျဖစ္တဲ့သူကျဖစ္၊ အပ်ဳိႀကီးျဖစ္တဲ့သူကျဖစ္နဲ႔။
လမ္းေၾကာင္း-၄ မွန္လံု ဘတ္စ္ကားႀကီး မမီလိုက္တဲ့ေန႔ေတြဆို စစ္လက္က်န္ အာတီစီေနာက္မွာတြဲခိုၿပီး
ေျမနီလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဖုန္မွဳန္႔ေတြရွဴရင္း ေက်ာင္းကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ခဲ့ၾကရတယ္။
ေဖာ္မလင္ကန္ေတြကုိ စပ္စပ္စုစုလိုက္ဖြင့္ၾကည့္ၿပီး ေဖာ္မလင္စိမ္ထားတဲ့ ညိဳမည္းမည္း အေလာင္းသံုးေလးခုကို
မရဲတရဲေခ်ာင္းၾကည့္ၾက၊ ၿပီးေတာ့ ေဖာ္မလင္မႊန္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အျမန္ျပန္ ပိတ္ခဲ့ၾက။
အခု ပထမႏွစ္ဌာနေတြရွိတဲ့ဘက္က တစ္ရိပ္ရိပ္မိုးၿပီး စိမ္းစိုေဝျဖာေနတဲ့အပင္ေတြဟာ အဲဒီတုန္းက
ေခါင္းငံု႔ၿပီး ေလွ်ာက္မွ ျမင္ခဲ့ရတာေတြေလ။ အဲဒီဘက္ေတြမွာ လက္ခ်ာလစ္ၿပီးသြားထိုင္ၾကတဲ့အခါ
သိပ္မေဝးတဲ့ ထန္းပင္စုေတြဆီက ေန ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ ခုန္လိုက္ေပါက္လိုက္နဲ႔ ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့လယ္ကြင္းကို
ျဖတ္ေလွ်ာက္လာသူေတြကေတာ့ ေျမမွဳန္ဝါဝါေတြနဲ႔ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ကေတာ့ခၽြန္ေလေပြငယ္ေလးေတြပဲေပါ့။
(၃)
အန္တီျဖဴ
ေခါင္းေလးတစ္ခ်က္ငံု႔၊ မ်က္မွန္ကိုေက်ာ္ၿပီးစိုက္ၾကည့္လိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိမွာ မတ္တပ္အေနအထားနဲ႔
ေအးခဲ ေတာင့္တင္းသြားရစၿမဲပါ။ ေဟာက္စ္ဆာဂ်င္ဘဝတုန္းက မနက္မနက္ လူနာေရာင္းမလွည့္ခင္
ညတုန္းက အိပ္ငိုက္ငိုက္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ ရီပို႔စာအုပ္ႀကီးပိုက္ၿပီး အန္တီျဖဴ႕ရံုးခန္းထဲမွာ
ရီပို႔ဖတ္ရပါတယ္။ အန္တီျဖဴက ေဟာက္စ္ဆာဂ်င္ေရးတဲ့ ရီပို႔ကို ပဲဖတ္ပါတယ္။ တာဝန္က်ဆရာဝန္ေရးတဲ့
ရီပို႔ကေတာ့ ေဆးရံုအုပ္ႀကီးဖတ္ပါတယ္။ ညတုန္းကတင္ထားတဲ့ လူနာေတြ၊ ေပးထားတဲ့ကုသခ်က္ေတြကုိဖတ္။
လိုအပ္ခ်က္ေတြေထာက္ျပ။ ဆူစရာရွိဆူ။ ပြက္စရာရွိပြက္။ ရစ္စရာရွိရစ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူ႔ေရွ႕မွာ
မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ ေငါင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနတဲ့ ေဟာက္စ္ဆာဂ်င္သံုးေကာင္ကို မိန္႔မိန္႔ႀကီးၿပံဳးၾကည့္ရင္း
စာစသင္ပါေတာ့တယ္။ အန္တီျဖဴ႕အခန္းထဲက ဝႈိက္ဘုတ္ေပၚမွာေရးထားတဲ့ ေဟာက္စ္ဆာဂ်င္ေတြတတ္ရမယ့္
သင္ရိုး မကုန္မခ်င္း တစ္ေန႔တစ္ခု သင္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ရက္ေတြမွာ အဂၤလိပ္စာသင္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ရက္ေတြမွာ
စိတ္ေကာက္ပါ တယ္။ တခ်ဳိ႕ရက္ေတြမွာ သူ႔အိမ္က ေၾကာင္ေတြအေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ရက္ေတြမွာ
သူ႔စားပြဲေပၚက အရြက္ညွိဳးစ ျပဳေနတဲ့ ပန္းပင္ေလးကို ေရေလာင္းေပးဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ခရစၥမတ္ေရာက္ရင္
သီခ်င္းဆိုခိုင္းပါတယ္။ ႏ်ဴးယီးယားေရာက္ရင္ ေကာ့ေတးေဖ်ာ္တိုက္ပါတယ္။ ဒံုးယိမ္းညသီခ်င္းဆိုရင္
အေရွ႕ထြက္ကပါတယ္။ ကမ္းရိုးတန္းၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ေဆးရံုတစ္ရံုမွာ။
(၄)
အဲဒီ
ေစာ္ဘြားႀကီးအေဆာင္က ေကာင္မေလး ေလးေယာက္ဟာ မနက္ေက်ာင္းသြားရင္ စာအုပ္ေတြအမ်ားႀကီး သယ္လာ
တတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔ သင္မယ့္စာအုပ္ေတြေရာ အဲဒီေန႔ မသင္တဲ့စာအုပ္ေတြေရာေပါ့။ ညေန ေနာက္ဆံုးလက္ခ်ာခ်ိန္
မၿပီးခင္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ႀကိဳလစ္ထြက္လာတတ္ၾကၿပီး စာသင္ေဆာင္နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရပ္ထားတဲ့
ေက်ာင္းကားေတြ ေပၚေျပးတက္၊ လြယ္အိတ္ထဲပါသမွ်စာအုပ္ေတြနဲ႔ ေဒၚမိမိေအးအေဆာင္သား ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္အတြက္
ခံုေနရာဦးေပး ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက မွန္လံုေျခာက္စီးလားပဲ ရွိပါေသးတယ္။ လမ္းေၾကာင္းက
ငါးခု။ စုရပ္ေနရာက ကြင္းျပင္ႀကီးထဲ က သရက္ပင္ႀကီးႀကီးတစ္ပင္။ အဲဒီ သရက္ပင္ကိုပဲ ဝိုင္းပတ္ၿခံရံၿပီး
ေက်ာင္းကားေစာင့္ခဲ့ၾကရတာ။ လမ္းေၾကာင္းေလးခုရဲ႕ မွန္လံုကားႀကီးေတြ အသီးသီးထြက္သြားၿပီးရင္
ေနာက္ထပ္ခ်ီတက္လာၾကတာကေတာ့ အာတီစီလို႔ေခၚၾကတဲ့ ရိန္းဂ်ားကား ႀကီးေတြပါပဲ။ သရက္ပင္ေအာက္မွာ
ပရြက္ဆိတ္အံုလိုေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားအုပ္ႀကီးဟာ ဖုန္လံုးႀကီးေတြၾကားထဲ တဂီးဂီးေအာ္ၿပီး
ခ်ီတက္လာၾကတဲ့ကားေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကႏၱာရကြင္းျပင္ကေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ဘယ္ကားက ဘယ္လမ္း
ေၾကာင္းနဲ႔ျပန္မွာလဲဆိုတာ မွန္းဆတတ္ရပါတယ္။ ကိုပိန္ေမာင္းတဲ့ကားဆိုရင္ လမ္းေၾကာင္း
၃ နဲ႔ ၄ အျဖစ္မ်ားတတ္ၿပီး ဦးရဲ ဆိုရင္ေတာ့ လမ္းေၾကာင္း ၅ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အရာမွ
အတည္တက်မရွိႏိုင္ေသးတဲ့ အဲဒီေန႔ရက္ေတြမွာ ဘားသက္ႀကီးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္သာလွ်င္ အတည္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဘားသက္က ရႊီးခနဲ ဝီစီမႈတ္၊ လက္ညွိဳးထိုးၿပီး ‘သံုး’ လို႔ေအာ္ရင္ ဘားသက္လက္ညွိဳးတည့္တည့္ကကားဟာ
လမ္းေၾကာင္း ၃ က ေမာင္းရပါတယ္။ ၄ ေမာင္းခိုင္းလို႔ မရပါဘူး။ ဘားသက္မ်က္ႏွာၾကည့္ရင္း၊
ဝီစီသံနားေထာင္ရင္း အေဆာင္ျပန္ခဲ့ၾကရတဲ့ ေန႔ရက္မ်ားပါပဲ။ ကမာၻဦးလူေတြ အုပ္စုဖြဲ႔ၿပီး
အမဲလိုက္ခဲ့ၾကသလို ေက်ာင္းကားစီးခဲ့ၾကရတဲ့ ေန႔ရက္မ်ားေပါ့။
(၅)
ပလတ္စတစ္ပိတ္ထားတဲ့
ဂ်ယ္လီခြက္ေပၚကို အာထရာေဆာင္းေထာက္လိုက္ေတာ့ အထဲမွာရွိခ်င္သလိုရွိေနၾကတဲ့ သစ္သီးတံုး
သံုးေလးခုဟာ ေမာ္နီတာမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ေလးေထာင့္တံုးေလးေတြအျဖစ္နဲ႔ ေပၚလာၾကတယ္။
လက္တစ္ဘက္နဲ႔ အာထရာေဆာင္းလက္ကိုင္ကို ၿငိမ္ေအာင္ေထာက္ထားၿပီး က်န္တဲ့လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ေဆးထုိးအပ္ကို
အသင့္အေနအထားျဖစ္ေအာင္ ကိုင္လိုက္တယ္။ လႈပ္ရွားေနတဲ့စိတ္ေတြ တည္ၿငိမ္သြားေအာင္ ခဏေစာင့္ၿပီး
အပ္ကို အာထရာေဆာင္းေထာက္ထားတဲ့ ေအာက္နားကေနကပ္ၿပီး ဂ်ယ္လီခြက္ထဲကို အသာထိုးထည့္လိုက္တယ္။
ဝင္သြားတဲ့ အပ္ဖ်ားဟာ အျဖဴေရာင္အေခ်ာင္းေလးအျဖစ္နဲ႔ ေမာ္နီတာေပၚမွာ လႈပ္စိလႈပ္စိ ေပၚလာတယ္။
အပ္ဖ်ားက သြားခ်င္တဲ့ ေနရာကို မေရာက္ေသးဘူး။ လက္ကိုၿငိမ္ေအာင္ထားၿပီး နည္းနည္းထပ္ထိုးလိုက္မွ
အပ္ဖ်ားဟာ အထဲရွိတဲ့ သစ္သီးတံုးထဲ စိုက္ဝင္သြားတာကို ေမာ္နီတာေပၚမွာ ျမင္ရတယ္။ ဆရင္းေနာက္ပိတ္ကို
စုပ္လ်က္သားနဲ႔ အပ္ကိုအသာျပန္ဆြဲထုတ္ၿပီး ေနာက္တစ္ခ်က္ျပန္ထိုးတယ္။ ႏွစ္ခ်က္ သံုးခ်က္ေလာက္
မိမိရရထိုးၿပီးသြားေတာ့မွ အပ္ကို ဂ်ယ္လီခြက္ထဲကေန ျပန္ဆြဲ ထုတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အပ္ကိုအသာျဖဳတ္။
ဆရင္းထဲေလစုပ္။ အပ္ျပန္တပ္ၿပီး အသင့္ျဖန္႔ခင္းထားတဲ့ တစ္ရွဴးစေပၚ မႈတ္ထုတ္လိုက္ေတာ့
အပ္ထဲမွာပါလာတဲ့ သစ္သီးစဝါဝါေလးေတြ ထြက္လာတယ္။ ကြန္ဂရက္က်ဴေလးရွင္းဆိုၿပီး သင္တန္း
နည္းျပက လက္ခုပ္တီးအားေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလားတဲ့။
ရယ္ဒီပဲဆိုေတာ့ သူက ေမာ္နီတာေပၚမွာ အေပၚေအာက္ကပ္လ်က္ရွိေနတဲ့ သစ္သီးတံုးေလးႏွစ္တံုးကို
လက္နဲ႔ေထာက္ျပၿပီး အေပၚကအတံုးကို လည္ပင္းေသြးေၾကာမႀကီးလို႔ မွတ္ယူလိုက္ပါတဲ့။ သူ႔ကို
မထိေစဘဲ ေအာက္ကအတံုးကို ရေအာင္ထိုးပါတဲ့။ ၿပံဳးရင္းေျပာ တယ္။ သူ႔အၿပံဳးရဲ႕ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္
အသံလြန္လႈိင္းေတြလိုပဲ မသိမသာတုန္ခါလာတဲ့လက္ေတြကို ၿငိမ္ေအာင္ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး အာထရာေဆာင္းျပန္ေထာက္တယ္။
စိတ္ႀကိဳက္ျမင္ကြင္းရေတာ့မွ ေစာေစာကလိုပဲ က်န္တဲ့လက္တစ္ဘက္နဲ႔ အပ္ကိုထုိး ထည့္လိုက္တယ္။
အပ္ဖ်ားက ေမာ္နီတာေပၚမွာ ေပၚတစ္ခ်က္ ေပ်ာက္တစ္ခ်က္နဲ႔။ လက္ကလည္း မသိမသာတုန္ေနရာက သိသိသာသာတုန္လာတယ္။
ဇြတ္ထိုးထည့္မယ္လုပ္ေတာ့ သင္တန္းနည္းျပက အပ္ဖ်ားကို မျမင္ဘဲမထိုးရဘူးတဲ့။ တားျမစ္ တယ္။
ဒါနဲ႔ အပ္ကို အျပင္ျပန္ဆြဲထုတ္။ တည္ၿငိမ္ေအာင္ျပန္ႀကိဳးစားတယ္။ မေၾကာက္နဲ႔။ အဲဒါ လည္ပင္းေသြးေၾကာ
မဟုတ္ဘူး။ သစ္သီးတံုးပါကြာ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္အားေပးရင္း အပ္ကို ဂ်ယ္လီခြက္ထဲ အသာထိုးထည့္လိုက္တယ္။
အပ္ဖ်ား ကို ေမာ္နီတာေပၚမွာ ျမင္ေနရတယ္။ နည္းနည္းထပ္ထိုးထည့္တယ္။ အပ္ဖ်ားကို ျမင္ေနရတုန္းပဲ။
ထပ္ထိုးတယ္။ အပ္ဖ်ား ဟာ ေပ်ာက္မသြားဘူး။ အေပၚတံုးနားမွာ အပ္ဖ်ားက လႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႔။
ဝဲေနတယ္။ အပ္လမ္းေၾကာင္းကို လြတ္လြတ္ ကၽြတ္ကၽြတ္ျဖစ္ေအာင္ ခ်ိန္ၿပီးထပ္ထိုးလိုက္ေတာ့
အပ္ဖ်ားဟာ အေပၚတံုးအဖ်ားနဲ႔ၿငိၿပီးမွ ေအာက္အတံုးထဲကို စိုက္ဝင္သြား တယ္။
(၆)
ကေလးေမြးၿပီးလို႔
ေဆးရံုဆင္းခါနီးက်ရင္ အေမေတြက လက္တစ္ဘက္က ကေလးကိုပိုက္၊ ေနာက္တစ္ဘက္က တေရာ္ ကင္ပြန္းခြက္ေလးကိုင္ၿပီး
ကေလးေခါင္းေဆးေပးခ်င္လို႔ပါဆိုၿပီး ေရာက္လာတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခါက် ကေလးအေမ လက္ထဲက အႏွီးထုပ္ေလးအသာျဖည္ခ်ၿပီး
အေမ့ရင္ေငြ႔နဲ႔အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေမြးကင္းစေလးရဲ႕ ဆံစ၊ လက္ဖဝါး၊ ေျခဖဝါးေလး ေတြကို ေစာေစာက
တေရာ္ကင္ပြန္းရည္ေလးနဲ႔ အသာသပ္ခ်ေပးရင္း ဆုေတာင္းေမတၱာစာေတြ မရြတ္တတ္ရြတ္တတ္နဲ႔ ရြတ္ရပါတယ္။
ငယ္ထိပ္စိုသြားလို႔ ကေလးက ခြီးခနဲ ႏွာထေခ်တဲ့အခါမ်ဳိးက်ေတာ့လည္း ျဖည္ထားတဲ့အႏွီးကို
ကပ်ာကယာ ျပန္ထုပ္ေပးၿပီး သူ႔အေမလက္ထဲ အျမန္ျပန္ထိုးထည့္ေပးရတာေပါ့။ အဲဒါေတြၿပီးရင္
ေဆးရံုက ဆရာ၊ ဆရာမေတြစားဖို႔ ဆိုၿပီး ကေလးအေမနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းတစ္သိုက္က မုန္႔ပဲသြားရည္စာေတြ
ေပးခဲ့တတ္ၾကပါတယ္။ ငွက္ေပ်ာသီးအဖီးလိုက္ ေတြဟာ ကေလးေျပးေမြးလိုက္၊ အေမာေျပစားလိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့
တစ္ရက္ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ရယ္။ ေနာက္ တစ္လေက်ာ္ ေက်ာ္ေလာက္ၾကာရင္ ဒါဆရာ့သားေလ၊ ဒါဆရာသမီးေလဆိုၿပီး
သေႏၶတားေဆးလာထိုးရင္း၊ ကေလးလာျပရင္း ျပန္ ေရာက္လာတတ္ၾကပါတယ္။ အသည္းအသန္ ခဲမွန္လုပ္ထားခဲ့ရတဲ့
ေပါင္မျပည့္၊ လမေစ့ေလးေတြ အေမႏို႔ရည္တန္ခိုးနဲ႔ ဝတုတ္ၿပဲေလးေတြျဖစ္လာရင္ေတာ့ ဒါ ကၽြန္ေတာ့သားေလးလားဆိုၿပီး
သူတို႔မေျပာေသးခင္ ဦးေအာင္ေမးမိပါေတာ့တယ္။
(၇)
ဖူဂ်ီဆပ္ျပာခရင္ကို
ဘတ္ခနဲ ကေလာ္သုတ္ၿပီး ဘရပ္ရွ္နဲ႔တဗ်င္းဗ်င္း တိုက္ခၽြတ္ေလွ်ာ္ဖြပ္ထားတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြလို
အေဟာင္းျမန္ခဲ့တဲ့ေန႔ရက္မ်ား။ ညေနေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္ အေဆာင္ေဘးမွာ ဆိုင္လာခင္းတတ္တဲ့
ၾကာဇံေၾကာ္နဲ႔ ဝက္သား တုတ္ထိုးဆိုင္က အထူးမွာစားခဲ့ၾကရတဲ့ တစ္လံုးငါးဆယ္တန္ ဝက္မ်က္လံုးမ်ား။
ေဆာင္းေဘာက္စ္ထဲက သီခ်င္းသံေတြ ထိရွခံရၿပီး ကြဲအက္ထြက္က်ခဲ့ၾကတဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္အၾကမ္းပန္ကန္လံုးထဲက
ၾကက္ဥကာက်က္မ်ား။ ထမင္းပံုစား တစ္နပ္ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ပဲေပးရေသးတဲ့ ေမတၱာလမ္းထိပ္က ေအာင္ခ်မ္းသာထမင္းဆိုင္ရယ္၊
သူနဲ႔မနီးမေဝးမွာရွိတဲ့ လြင္မိုး ဆိုတဲ့ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္က ဒိုးလံုးနဲ႔တူတဲ့အရပ္ပုပုလူရယ္၊
မင္းသိခၤဝတၳဳေတြ ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ဦးတင့္ေဇာ္အေဆာင္က ကြမ္း တၿမံဳ႕ၿမံဳ႕ကိုေက်ာ္ရယ္၊ ေန႔စဥ္လိုလိုနည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔
ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရတဲ့ ဧရာဝတီတံတားႀကီးရယ္၊ ဝမ္းစတားက ငွားဖတ္ၿပီး ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ျပန္မအပ္ခဲ့တဲ့
တာရာမင္းေဝဝတၳဳေတြရယ္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ဓားျပားနဲ႔ရိုက္လိုက္တာ ျပားသြားေရာဆိုတဲ့ မရယ္ရတဲ့ဟာသေတြနဲ႔
ငေမာင္ရယ္၊ တစ္ေဆာင္လံုး အၿပိဳင္အဆိုင္ ဝယ္စီးခဲ့ၾကတဲ့ ေရာင္စံု scholl ဖိနပ္ထူထူေတြရယ္၊
အေဆာင္မွာ လူမ်ဳိးမေရြး၊ ဘာသာမေရြး ေျခာက္တတ္တဲ့ သရဲလိုလို ဘာလိုလုိႀကီးရယ္၊ အြန္ေစာနဲ႔တူတယ္ဆိုတဲ့
ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ရယ္။
(၈)
ဂ်ဴတီခ်ိန္မွာ
အေရးေပၚကို လူတစ္ေယာက္ဝင္လာတယ္။ နား ျပခ်င္လို႔ပါတဲ့။ ဒီက မဟုတ္ပါဘူး။ ခရီးသြားရင္း
လမ္းႀကံဳ လို႔ပါတဲ့။ အင္း နားက ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ အရည္ေတြထြက္ေနလို႔ပါတဲ့။ ဆရာမေတြက
နားျပည္ယိုတာ ျပင္ပလူနာမွာ ျပရမွာလို႔ေျပာေပမယ့္လည္း မသြားေသးဘဲရပ္ေနတာနဲ႔ နားကိုက္ေသးလားလို႔
ေမးလိုက္တယ္။ နည္းနည္းကိုက္တယ္တဲ့။ အင္း ဒါဆိုလည္းလာ ၾကည့္ေပးမယ္ဆိုေတာ့ လူနာက ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္ဘူး။
လူနာက ေဆးရံုေအာက္က ကန္တီးမွာ ထမင္းစားေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္က အရင္ စာရင္းလာေပးတာပါတဲ့။
တေအာင့္ေလာက္ေနေတာ့ လူနာဆိုတဲ့သူကို ေခၚလာၾက တယ္။ စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္နဲ႔ အသက္အစိတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ရွိမယ္။
ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ သူက ေနာက္မွၾကည့္ေပးလို႔ မရဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္လက္သည္းညွပ္ေနတာ မၿပီးေသးလို႔တဲ့။
ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနတုန္း ေစာေစာကလာေမးတဲ့ လူႀကီးက ဆရာ သူ႔ကို ရြာသာႀကီးကျပန္ေခၚလာတာ
မၾကာေသးဘူးတဲ့။ အတူပါလာတဲ့ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္က ဟဲ့ အရင္ျပလိုက္ေလ။ လက္သည္းက ေနာက္မွညွပ္တဲ့။
လူနာက လက္သည္းညွပ္ကိုင္ရင္း ခပ္ေတြေတြစိုက္ၾကည့္ၿပီး ရပ္ေန တယ္။ ဆရာမေတြလည္း ဘာလုပ္ေပးရမွန္မသိေတာ့။
ကဲ ကဲ လက္သည္းအရင္ၿပီးေအာင္ညွပ္ၿပီးမွ လာျပပါလို႔ ေျပာ လိုက္ရေတာ့တယ္။ ေတာ္ၾကာ ကိုယ္က
သူ႔နားရြက္ၿဖဲၾကည့္ေနတုန္း တစ္ခုခု ထလုပ္ေနမွျဖင့္။ လူနာကေတာ့ ဝမ္းသာ အားရနဲ႔ ေဆးရံုေရွ႕မွာ
သူ႔လက္သည္းေတြ စိမ္ေျပနေျပညွပ္ေနေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဗမာသရဲကားေတြထဲကလို မိုးေတြကလည္းရြာ။
မီးကလည္း ပ်က္ေနေသးတယ္ေလ။
(၉)
ေခတၱာလမ္းအေဆာင္ေရာက္ေတာ့
လမကုန္ခင္ အေဆာင္လခ လာလာေတာင္းတတ္တဲ့ ေဒၚညြန္႔ႀကီး ေနာက္မလာရဲ ေအာင္ အရိုးေတြေရေဆးၿပီး
အေဆာင္ေရွ႕ထုတ္လွန္းထားခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက နီေမာကူးမားရ္တီးတဲ့ ဗံုသံဟာ မနက္ တိုင္းၾကားခဲ့ရတဲ့
သည္ေမာင့္လက္သံ ေဒါင္ေဒါင္လန္ေတြ။ ဆီေတြရႊဲလက္ေနတဲ့ တစ္ေခ်ာင္း တစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ အမဲညွင္းေခ်ာင္းတုတ္တုတ္ႀကီးေတြနဲ႔
သုခိတာထမင္းသုတ္ဟာ ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ပဲ။ လမ္းထိပ္က ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္းဆိုင္မွာ ညလံုးေပါက္
စစ္တိုက္ၾက၊ မိုးလင္းခါနီးမွ အေဆာင္ျပန္လာ၊ မအိပ္ႏိုင္ၾကေသးဘဲ ငါဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာ
ဟိုေကာင့္ တရုတ္မ ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာဆိုၿပီး ေလနဲ႔ထပ္တိုက္ၾက၊ ဖိုင္နယ္စာေမးပြဲရက္ေတြေတာင္
အလြတ္မေပးဘဲ တစ္နာရီရရ တစ္နာရီ ေျပးေဆာ့ခဲ့ၾကတဲ့ ဂိမ္းကစားသူမ်ားေန႔ရက္ေတြ။ ေဒၚညြန္႔ႀကီး
သူ႔အေဆာင္တံခါးကို ဘယ္ေသာ့ခေလာက္နဲ႔ပဲ ခတ္ခတ္ အခ်ိန္တန္ရင္ ကိုယ့္အခန္းထဲ ကိုယ္ျပန္ေရာက္ေနခဲ့ၾကတာပဲ။
ေခါင္းအံုးေအာက္ကေန လက္မမဲႀကီးေတြေထာင္ ၿပီး ထြက္ထြက္လာတတ္ၾကတဲ့ ကင္းၿမီးေကာက္ေတြလို။
လင္းဇင္ေယာ္
IDEA Magazine - 2015, December.
